Szczęście w nieszczęściu :P

Dzisiaj po raz pierwszy od dłuuugggiego czasu wsiadłam na Sojuza. Super! Miałam 45 minut stępa, bez chodów bocznych, ustępowań i wolt. Mniej super…

Przez prawie całą jazdę rozluźniałam Smoka, ponieważ trzeba przyznać że po tej przerwie był strasznie sztywny. Do tego miał mnóstwo energii, wiec każdy powiew, ruszona gałązka i chciał pędzić. Gdybym go nie powstrzymywała to by chyba go rozsadziło. Mam nadzieję, że to oznacza, że już go kopytka nie bolą. Jeszcze tuż obok nas skakała Ola, wiec… nie było lekko.

Trzeba powiedzieć, że nie był to stęp mojego życia, ale też bywało gorzej. Na koniec treningu, było już całkiem dobrze. Stał się miły w ręku, wyginał się, aż tu nagle zaczyna machać łbem w górę i w dół, i cała praca na marne. Ola powiedziała mi że to z nudów, szczególnie że zdjęłam skośnik (specjalnie dla Was) i może być tak że bawi się wargami. Świetnie. Niestety jest to strasznie denerwujące, i jedyny sposób by przestał to robić to jeździć cały czas (przynajmniej dopóki się nie nauczy) na lekkim kontakcie, żeby zajął się wędzidłem, a nie podrzucaniem głowy. Zastanawia mnie jednak to, że w hali tak nie robił. Ma ktoś może pomysł co to jest?

W każdym razie na podstawie powyższych argumentów, stwierdziłam że lepiej będzie jak następnym razem pojadę z Sojuzem do lasu na tego stępa. Co prawda nie znam terenu i nie wiem jak przekonać mamę, żeby się zgodziła. Pewnie trzeba by znaleźć nam jakieś dorosłe towarzystwo :)