Z sanatoryjnych korytarzy…

No więc dojechałam. Dojechałam i się trochę załamałam, bo w sanatorium najpierw poczułam się trochę jak w szpitalu połączonym z wojskiem. Ale najpierw popatrzcie. To sanatorium nazywa się tak naprawdę szpitalem dla dzieci i młodzieży, dlatego elementy dziecięce widać na każdym kroku. Sanatorium znajduje się w Ciechocinku.

Wszędzie jest dużo wystawek z różnymi pracami i konkursami.

Warunki mieszkaniowe są dość skromne. Tapczany w pokoju trochę na mnie za krótkie, na szafie widać, że nocowało tam już wiele osób…

To co jest moją nadzieją na przyszłość to to:

 

Od jakiegoś czasu chodzi za mną pingpong  ale nie miałam gdzie trenować. Mam nadzieję, że przez najbliższe tygodnie wejdę co najmniej o dwa poziomy w górę w tej grze i potem pokażę chłopakom w naszej szkole jak się gra!

Codziennie wstaje się o 7.30 i dalej ma się ściśle ustalony rozkład dnia. Jest wychowawca, opiekun, pielęgniarki, lekarz dyżurny, którzy pilnują żeby chodzić na zabiegi i… do szkoły. Albowiem tam gdzie teraz jestem są ferie zimowe. Ja opuszczam swoją szkołę, ale w przyszłym tygodniu (gdy ja powinnam mieć ferie), będę tam do szkoły chodzić.

To co jest dobrego w tym sanatorium to obecność wszystkich zabiegów pod jednym dachem. Mam przepisany basen solankowy z ćwiczeniami, masaże kręgosłupa, borowiny, laser, prądy i ćwiczenia gimnastyczne. Codziennie po 4-5 zabiegów! Tak więc po feriach zabieram się za kucyka i trenowanie!!! Obiecuję!