Co się wydarzyło ostatniego dnia MPJ…

W niedzielę przyszedł czas na rozstrzygającą próbę skoków, w związku z czym jako, że konkurs ponownie zaczynał się o 16.15, przez cały dzień doskwierały mi nieprzyjemne objawy stresowe. Tak jak podczas rozgrywania skoków klasy 2 i 3 gwiazdek była bardzo ładna pogoda, świeciło słońce i temperatura wynosiła koło 20 kilku stopni, tak jakąś godzinę przed naszym konkursem zaczęło mega lać… I niestety utrzymało się to aż do samej rozgrzewki na Chenaro. Ktoś mi mówił, że w Baborówku właśnie taka jest tradycja :P.

Rozprężenie na Czarku było dziwnie przyjemne ponieważ kucyk (ponownie) dziwnie słuchał się moich pomocy, co oznaczało brak jakichkolwiek przyśpieszeń przed przeszkodą, czy też szybkich galopów lub brykanaka po. Nawet gdy skakaliśmy już te wysokie przeszkody pod 1.15 od początku do końca mogłam mieć kontrolę nad koniem, co bardzo mnie ucieszyło, a także napełniło nadzieją że może podczas parkuru też tak będzie… I udało się do jakiejś 3 przeszkody :P.

Trener skomentował, że na początku jechałam trochę za mało dynamicznie, więc może po prostu kucyk też tak uważał i w końcu postanowił wziąć sprawy we własne kopyta :P. Dalsza część parkuru wyglądała bardzo podobnie do zawodów skokowych w Białym Borze, czyli kucyk zaczął trochę pędzić do przeszkody, ja oczywiście nie umiałam nad nim zapanować- prawie we wszystkich liniach wyszło po dwie fule za mało w stosunku do założeń, a na końcu przy potrójnym szeregu to już w ogóle zależało mi tylko na tym by utrzymać się w siodle, bo skakałam już z wodzami tylko w jednej ręce :P. Stylowo zdecydowanie nie podobał mi się ten przejazd, ale przynajmniej wynik przyzwoity – czyli 4pkt karne.

No i w końcu nadszedł czas na najważniejszy przejazd konkursu… Podczas rozgrzewki wszystko wydawało się ok, kucyk był zganaszowany, ale skakał bardzo dobrze, do tego udało nam się ustaliliśmy odpowiednie tempo na parkur- prognozy były dobre :).  Z tego co słyszałam pomiędzy skokami podczas rozgrzewki u wcześniej startujących zawodników zdarzały się zrzutki. Przy wjeździe nie byłam pewna, ale chyba miałam zapas trzech zrzutek, tak więc uspokajałam się, że na luzie uda mi się utrzymać pozycję… Okazało się jednak, że pozornie się nie stresowałam, ale siedziało to w podświadomości… Pierwsze trzy przeszkody ponownie jechałam zbyt do tyłu, co prawda z niską ręką, ale najwyraźniej za mocno nią zadziałałam, bo kucyk się zupełnie zrolował i niestety w dalszej części parkuru już nie udało mi się go podnieść.

Tak więc oprócz tego, że częściowo nie widział przeszkód, to jeszcze mi włączył się “system awaryjny” gdy na koncie miałam już 8 pkt, czyli chciałam jechać trochę szybciej, ale ostatecznie objawiało się to chęcią zdjęcia się fulę wcześniej… I tak jak ten sposób działa na Czarku i Sojuzie, tak niestety z Timonem nie można tak robić bo automatycznie leci się piętro niżej… W ten sposób przejechałam celowniki końcowe z wynikiem 20 pkt, czyli innymi słowy MASAKRA :( 

Normalnie pewnie byłabym mega załamana lub nawet gorzej, ale w sumie od początku brałam pod uwagę taką opcję, bo jak można zauważyć moje parkury na tym koniu są dość nierówne, a dodatkowo to nie był zwykły parkour i stres najwyraźniej odebrał mi jeździecki instynkt… Tak więc ostatecznie zajęłam 6 miejsce, tymczasem Mistrzostwo Polski przypadło (zresztą bardzo zasłużenie) Franzisce Gillmier, której jeszcze raz bardzo gratuluję :).

Tym razem ten dzień zaliczył się do szczęśliwych dla kogoś innego… Takie życie ;)