Plany planami, a życie życiem

Tak to czasem w życiu bywa. Plany planami, a życie życiem. Nie chcę się użalać, ale jednak słaby okres wybrała sobie moja choroba, kiedy jako najmłodsza osoba miałam być powołana do kadry seniorów i walczyć o kwalifikacje olimpijskie… Niestety od grudnia pogarszała się sytuacja mojego kręgosłupa. Ból narastał, dochodząc w końcu do momentu, gdy już nie mogłam siedzieć bez bólu, o pracy w siodle mogłam zapomnieć.

Wizyty u kolejnych specjalistów oczywiście skutkowały kolejnymi diagnozami. Najpierw stawy biodrowe, przestawiające się od pracy w siodle. Rehabilitacja, która na krótko przynosiła pewną poprawę. Kolejni ortopedzi, którzy stawiali jednak na dyskopatię, ale nie mieli ochoty zmagać się z pytaniem jak pogodzić jednak moje plany sportowe z kiepskim stanem kręgosłupa.

W końcu z polecenia trafiłam do bardzo znanego ortopedy, który leczy sportowców. To dość istotna różnica, ponieważ rozumie on, że dla mnie cel jeździecki jest moim celem życiowym. Ciekawe były jego doświadczenia – jak to stwierdził leczenie sportowców to ciągłe “zarządzanie kryzysem”. Np podając mi zastrzyk sterydowy w kręgosłup pytał się kiedy następne zawody, żeby nie naruszyć przepisów antydopingowych. Super było rozmawiać z partnerem, który rozumie sportowca.

Niestety rezonans pokazał bardzo dużą wypuklinę w kręgosłupie, której każde pogorszenie groziło trwałym kalectwem. W zasadzie dwie dyskopatie, ale tej większej nie da się już obejść bezinwazyjnie. Mój kręgosłup ma dziwny, zupełnie prosty kształt bez naturalnych krzywizn umożliwiających amortyzację – to także nie ułatwia sytuacji. I w takim momencie zawsze powstaje pytanie co dalej? Rehabilitacja wchodziłaby w grę gdybym swojego kręgosłupa potrzebowała do bardzo stabilnego życia, jak to określił lekarz “czytania książki w fotelu bez bólu”. Jednakże u tak młodych osób jak ja, zakłada się że jednak będę kręgosłupa potrzebować do większej aktywności niż siedzenie w fotelu. Po drugie sport. Jeżeli aktywność w przyszłości ma być wciąż sportem wyczynowym, nie można tej wypukliny zostawić w takim stanie. Konieczna jest operacja. Oczywiście wiąże się ona z wieloma ryzykami, ale jest jedyną szansą na powrót w siodło. Dlatego moja decyzja jest jednoznaczna. Spróbuję skorzystać z tej szansy.

Plan na maksa optymistyczny jest taki:

1. operacja dziś o 18.30

2. rehabilitacja 2 miesiące

3. powrót w siodło w maju

Planu pesymistycznego nie zakładam.

Niestety zarówno Mistrzostwa Polski, jak i start w Baborówku w kwalifikacjach drużynowych do olimpiady są poza moim zasięgiem. Co się uda zrobić po operacji zależy o tego jak pójdzie operacja, jak i czy będę wracać do zdrowia. Jedno jest pewne – będę walczyć!

Trzymajcie za mnie kciuki!