Struś Pędziwiatr

Wczoraj mieliśmy ambitny plan, żeby jeszcze przed zawodami pojeździć kros na Timonie, ale niestety pokrzyżowała nam plany pogoda. Zrobiło się wietrznie, padało i zrobiło się bardzo nieprzyjemnie. Dlatego jeździłam na nim tylko na starej hali, na której nic ciekawego nie da się zrobić. Co do startu na Czarusiu.

Na rozprężalni jak zwykle było mnóstwo koni, tak więc i ja i on byliśmy bardzo zestresowani. Tym razem jechaliśmy zawody z Trenerem jedno po drugim. Zaczęliśmy więc razem skakać przeszkódki. Niestety nie skoczyłam żadnej przeszkody w dobrym stylu, wychodziły mi dość chaotycznie. Jedna za blisko, druga za daleko. Oczywiście zdarzył się jeden spektakularny skok podczas którego Czarek wyskoczył pod niebiosa, ja niestety poległam w locie, a naprzeciwko stał koń, więc Czaruś nie chcąc wpaść na konia skręcił po wylądowaniu w lewo, a ja w prawo i nasze drogi się rozeszły. Ale co poradzić, czasu nie ma, trzeba jechać. Wsiadłam, oddałam jeszcze jeden dramatyczny skok i trzeba było jechać na parkur. Jak zobaczycie na filmie cały bok kamizelki i kask miałam w piasku, nawet nie zdążyłam się otrzepać…

Początek parkuru był dobry, a potem już szło coraz gorzej. Bardzo dobrze przedstawia styl mojego przejazdu tak zwany wykres moich myśli:

Przeszkody 1-4 myślałam: głowa do góry! harmonia!

4-6 przeszkoda: zachowaj spokój! zachowaj spokój!

7-8 przeszkoda: traf w przeszkodę! traf w przeszkodę!

ostatnia linia: nie zabij się i skończ! 

Jak widzicie  na filmie było coraz szybciej, coraz szybciej aż w końcu zupełnie poza kontrolą. Ale trzeba też zauważyć, że im bardziej był poza kontrolą tym mniej wywalało mnie z siodła, po chłopczyk bardziej płasko skakał.

To że udało się skończyć z zerowym wynikiem to tylko Czarka zasługa. Dwunaste miejsce na 70 koni, to też jego zasługa i jego atomowego silniczka jaki w sobie ma…

Wczoraj umowa z Trenerem była taka, że jeśli wczoraj pojechałabym dobrze, to dziś miałabym wolne. Jednak muszę ratować honor, więc dziś próba skoków nr 2 :)