Zawody pełne wrażeń :)

Ogólnie zawody uważam za udane, aczkolwiek można by je nazwać genialnymi gdyby się wzięło pod uwagę tylko kucyki, ponieważ na prawdę pokazały co potrafią (trochę gorzej było ze mną :P). 

Sobota:

Muszę zacząć od tego, że ponieważ tym razem nie miałam pomocy w postaci mojej mamy, musiałam wszystko ogarniać sama. Właśnie dlatego (też przez to, że nie do końca wiadomo było o której godzinie zacznie się konkurs) w sobotę przyszłam do stajni koło 10.30 podczas gdy start L planowany był nie wcześniej niż na 11.30. Dzięki temu mogłam na spokojnie się obrobić, a do tego jeszcze zobaczyłam licencyjny przejazd mojej koleżanki Olimpii (który zdała! :D).Podobnie jak podczas poprzednich zawodów w Sopocie, nie miałam problemów z zapamiętywaniem parkuru, z czego jestem bardzo dumna. Parkur w pierwszej Lce sam w sobie nie był zbyt wymagający szczególnie, że większość przeszkód nie sięgała nawet 90 cm. Zaskoczyła mnie tylko jedna rzecz… prawie w ogólnie nie odczuwałam stresu. Jak zazwyczaj na takich skokówkach Trenejro powtarzał żebym traktowała moje przejazdy jako trening, tym razem rzeczywiście miałam takie podejście!

Pierwszy przejazd na Czarku był mi potrzebny żebym przypomniała sobie jak Rudy zachowuje się na parkurze. Uznałabym go raczej jako rozgrzewkę. Konkurs klasy P także został ustawiony poniżej normy czyli 110 (ale mi to nie przeszkadzało :P). Był za to dwufazowy, więc było dużo do zapamiętywania, jednak jak już mówiłam nie miałam z tym większego problemu (nie przestanę się tym chwalić :P). Jak zwykle nie miałam się ścigać tylko jechać pełnymi, okrągłymi zakrętami, równo ale w tempie i (co najważniejsze) cały czas pod kontrolą!

Co do samego przejazdu, gdy wjechałam na parkur Czarek był trochę za bardzo podniecony- obawiałam się, że będzie nadaktywny, czyli zacznie pędzić, brykać albo coś w tym stylu. Okazało się jednak, że ta energia wyszła mu na dobre. Po pierwsze cały przejazd przegalopowałam w dobrym tempie i okrągłym galopie, po drugie do większości przeszkód mi pasowało (oczywiście oprócz tej jednej linii- przecież nie może być idealnie :P), a po trzecie i najfajniejsze- kucyk skakał zarombiście!!! Ale to było super uczucie! Na szczęście miałam te krótsze strzemiona bo inaczej nie wysiedziałabym tych skoków z grzbietu, 20 cm nad przeszkodą. Na prawdę kucyk spisał się genialnie, byłam z niego mega zadowolona i dumna (z resztą tak samo jak Trenejro). (filmy są we wpisie z wczoraj).

Po przejeździe na Czarku czułam się już w pełni zaspokojona, na tyle, że nawet gdybym skopała następne dwa przejazdy na Sojuzie nie zepsułoby mi to humoru. Ponownie start w P na Smoku był jedynie rozgrzewką. Ostatnio Sojuz bywa trochę osowiały co dało się poznać podczas przejazdu, mianowicie na zawodach w Sopocie ciągle ustawiają ten sam zakręt czyli przeszkoda pod bandą, w lewo ponad 180 stopni obrót i stacjonata po skosie. Tak jak wcześniej dawaliśmy radę, tak teraz gdy do tripla pod bandą zrobiło mi się trochę daleko i musiałam dodać, nie było opcji żeby się wyrobić w zakręcie. Dosłownie jakbym wpadła w poślizg wylądowałam za następną przeszkodą… A z kolei w związku z wężykiem do którego zrobienia zostałam zmuszona żeby trafić na następną przeszkodę niestety zdarzyła nam się zrzutka (Trenejro powiedział, że już w skoku ustawiona byłam do zakrętu w prawo- zachwiana równowaga- przez co Sojuz opuścił jedną nogę).

Odnośnie przejazdów N-kowych w obu dniach wystąpił w nich ten sam problem (i to bynajmniej nie z koniem). Za pierwszym razem myślałam, że mój brak koncentracji spowodowany był tym, że wszystko działo się mega szybko- wjechałam trochę za późno na parkur, przejechał jeden koń i już na mnie pora. Tymczasem ja pod tym względem jestem posobna do Sojuza- wolno przyswajam nowa sytuację. Aby być dobrze zmobilizowaną muszę już dwa konie przed moim startem stać przed parkurem żeby sobie na spokojnie powtórzyć osiemdziesiąt razy parkur, pokręcić się na około przeszkód, jeszcze raz powtórzyć parkur itd. Jednak następnego dnia byłam za mało świadoma nawet pomimo wczesnego wjazdu na dużą halę. Myślę, że było to spowodowane (tak żeby nie było zbyt łatwo) za małą ilością stresu… alebo zmęczeniem. Na poprzednich zawodach byłam bardziej spięta, tym samym bardziej zmotywowana, skupiona. Teraz z kolei te wszystkie skoki tuż spod przeszkody wynikały głównie z mojego gapiostwa. Najlepszym przykładem jest najazd na przeszkodę numer 4 drugiego dnia, kiedy to (zupełnie nie wiem dlaczego) musiałam być myślami gdzieś indziej ponieważ dopiero dwie fule przed stacjonatą dotarło do mnie (na tyle żebym mogła zareagować) że jest za blisko… Z drugiej strony zawsze mogę powiedzieć, że to było zamierzone, po prostu chciałam sprawdzić Sojuza (zdał w 100 procentach <3)

Niedziela:
Wracając do Czarka w niedzielę w konkursie L nareszcie miałam jakieś inne zadanie niż ciągle naokoło i równo. Miał to być pewnego rodzaju test skręcalności konia, a jednocześnie przygotowanie do ścigania się dla zawodników. Wszystkie z Agatą, Olimpią i Heleną miałyśmy jechać drugą fazę wolno (ale energicznie) a przede wszystkim krótko… i tak zrobiłam (no przynajmniej to drugie, bo w moim odczuciu nie było to wcale tak wolno :P). Ogólnie jechało mi się bardzo dobrze, a po przejechaniu celowników kończących pierwszą fazę zastałam bardzo fajną niespodziankę. Nie dość, że poprzedniego dnia kucyk pokazał jak super umie skakać to jeszcze teraz połączył to ze świetną skrętnością. Na pierwszy okser specjalnie najechałam wolniej żeby wyrobić się w zakręcie, a gdy poczułam jak łatwo nam to przyszło stwierdziłam, że zaszalejemy. Dlatego na następną przeszkodę najechałam krótko (piszę co czułam, bo na filmie tego tak nie wiedać) skok po skosie, szybko na okser
i dzida do ostatniej. W rezultacie zajęłam czwarte miejsce na sto dwa konie (sukces!) do tego byłam mega dumna z kucyka (sukces do kwadratu!) Co prawda trochę mi było go żal, ponieważ musiał mnie nosić na sobie dodatkowe 20 min, ale od czasu do czasu może się trochę pomęczyć ;).Co do P-tki, tak samo jak ja Trener poczuł bita i jak wcześniej nie pozwalał mi się ścigać, tak teraz nie było innej opcji. Tym razem konkurs był zwykły tak więc strategia szybko i krótka odnosiła się do całego parkuru nie ostatnich 4 przeszkód. Muszę przyznać że jechało mi się super, zupełnie nie musiałam się obawiać żadnej zrzutki, dodatkowo świetnie udawało nam się krótko zakręcać nie wytracając tępa i ogólnie wszystko byłoby genialne gdyby nie mój idiotyczny błąd… Przed parkurem rozmawiałam z Trenerem o „strategii” (jak szpanersko :P)i tak się zastanawiałam czy w ostatniej linie nie mogłabym urwać fuli. P. Łukasz w końcu potwierdził, ale dodał, że w takim razie muszę podjąć decyzję z góry i być konsekwentna. Tak więc jak już przeskoczyłam ten przedostatni szereg to przyśpieszyłam, a w miarę jak robiło mi się za daleko… (teraz to się wydaje jakby ta sytuacja trwała wieczność, ale tak na prawdę to były ułamki sekund- wystarczyło tylko na podjęcie natychmiastowej decyzji)… jak konsekwentnie to konsekwentnie! W ten sposób posłałam Czarka na wielki skok… którego nie zrobił. Wyszedł z tego książkowy podtoczek w wielkim stylu.

Tuz po konkursie (jak to zwykle bywa) chciałam cofnąć czas. Potem przyszła fala gniewu na siebie, następnie doszłam do wniosku, że w sumie lepszy taki błąd niż jakiekolwiek wysokie miejsce. Jest to zawsze jakaś nauka, przynajmniej następnym razem będę pamiętać, żeby nie posyłać Czarka na wielkie skoki, poza tym te starty skokowe temu własnie służą żeby się nawzajem dobrze poznać. Na koniec przyszło jeszcze poczucie winy, oraz żal do siebie: „biedny kucyk, ale go wrąbałam w tą przeszkodę” i śmiech ze swojej głupoty…  (Nie ma to jak wsparcie tuż po starcie jeszcze podeszła do mnie Agatka i przypomniała jak podczas rozmowy z Helcią ona mówiła że kiedyś zrobiła dzidę po szeregu na ostatnio przeszkodę i że tak nie wolno robić bo w jej przypadku również skończyło się to zrzutką, o ironio… :P).