Pierwsza wygrana gwiazdka!

Po pierwsze winna jestem zaległy film z ujeżdżenia na Sir Scottym. Oto on:

W związku z tym że cross w sobotę zaczynał się dopiero o 13.30 a ja jechałam w nim jako druga i ostatnia, to mogłam sobie pozwolić na spokojne przejście trasy crossu po raz trzeci jeszcze przed startem tego dnia.

Jako że pomiędzy przejazdami miało być zaledwie półtorej godziny, już przed pierwszym startem musieliśmy przygotować wszystko na zapas, czyli wkręcić hacele, przygotować ogłowia, ochraniacze etc. Z pomocą moich świetnych luzaków w postaci mojej mamy i taty udało mi się wyrobić w czasie tak, że na koniu byłam już 40 min przed startem.

Przez to, że byłam mocno zestresowana cały czas nachodziły mnie myśli, że czegoś zapomnę. Dla świętego spokoju w drodze na rozprężalnię jeszcze powtórzyłam sobie ze dwa razy trasę crossu. Na rozprężalni – jak to Czaruś – nie mógł mnie uspokoić swoim zachowaniem tylko ciągle wyprowadzał mnie z równowagi, bo podbrykiwał, machał głową, wystraszał się, przyspieszał do przeszkody. No ale nie dość, że jest to młodziak, to jeszcze spodziewam się, że reagował na sygnały płynące z mojego ciała i w ten sposób reagował.

Co do samego przejazdu jestem mega zadowolona z tego jak się kucyk spisał, ponieważ nie raz uratował mi tyłek. Zapewne z powodu stresu byłam – jak by to ująć –  średnio trzeźwa umysłowo w wyniku czego jak sami zobaczycie na filmie, niektóre odskoki wychodziły dramatycznie, ponieważ nie zdążyłam się ogarnąć żeby go skrócić etc.

Fot. Andrzej Ciszewski Horseplanet.pl

Oczywiście nie mogę powiedzieć, że kierowało się nim jednym paluszkiem i było to mega przyjemnym doświadczeniem, bo niestety Czaruś był trochę sztywny, szczególnie na prawą stronę, co skutkowało trudniejszym skręcaniem w prawo, ale też podczas samego galopowania był trochę krzywy. W związku z tym przy wspomnianych w poprzednim wpisie kombinacjach zdawałam się głównie na jego dobrą wolę, bo gdyby tylko chciał wyłamać, szczególnie przy dwóch hyrdach po łuku, czy przy dwóch domkach po łuku przed pierwszą wodą, mógłby to zrobić bez żadnego problemu, tak więc jestem mu bardzo wdzięczna za jego serce do skakania. Bardzo charakterystyczną rzeczą o której chciałabym wspomnieć a którą można zauważyć na filmie podczas galopu między 2 a 3 przeszkodą jest to, że Czaruś nie galopuje tak jak Timon czy Sojuz. Jeżeli się go wspiera łydką i chce jechać na wprost, to Scotty i Sojuz prą do przodu jak pociągi i są w tym pewne. Tymczasem Czarencjo nawet jeśli przykłada się mu więcej łydki niż tamtym dwóm, jest tak zagubiony w galopie, że jeśli nie widzi przed sobą celu w postaci przeszkody, to się czai, jak by nie wiedział gdzie ma jechać. Na filmie można zobaczyć, że zmieniał nogi co kilka kroków, gotowy na każdą możliwość zmiany kierunku.

Jak to zwykle bywa przy drugim koniu, nie miałam już takiego dużego stresu, zarówno dlatego, że już raz przejechałam cross i w miarę wiedziałam o co chodzi, ale też była już w głowie myśl, że cokolwiek się stanie, przynajmniej na Czarku się udało :)

 

Na rozprężalni wzbudziło mój lekki niepokój zachowanie Timona, ponieważ MEGA atakował przeszkody. Trenejro powiedział, żebym się tym tak nie martwiła ponieważ na crossie nie będzie tego robił i na szczęście miał rację, bo podczas przejazdu pod tym względem Timon zachowywał się bardzo kulturalnie.

Ten przejazd z jednej strony uważam za lepszy od crossu na Chenaro biorąc pod uwagę moje zachowanie i moją świadomość podczas przejazdu. Ale jednocześnie jechało mi się trochę gorzej niż na Czarku, ponieważ Timon się strasznie przeganaszowywał. Cały czas szukamy wędzidła które będzie odpowiadać i jemu i mnie. Tym razem jechałam na pelhamie, co dawało mi lepszą kontrolę prędkości, ale niestety tak jak w dystansie mogłam galopować z jego głową do góry, tak gdy tylko chciałam go skrócić, automatycznie się przeganaszowywał, co zdecydowanie utrudniało mi skręcanie i kontrolę kierunku jazdy. Tak więc następnym razem będziemy testować jeszcze inne rozwiązania.

Chłopcy w crossie dawali z siebie wszystko, bardzo szczerze skakali każdą przeszkodę, nie ważne w jakim stylu ją najechałam, czy po prostej czy po skosie, krótko czy zbyt daleko. W związku z tym moje zaufanie do kucyków rośnie na każdych zawodach.

Na Chenaro skończyłam z 10 sekundami spóźnienia, co dało mi 3,6 pkt karnego i przesunęło mnie na drugą pozycję. Na Scottym spóźniłam się o 14 sek co przesunęło mnie na piątą pozycję. Utrzymanie takich wysokich miejsc zaczęło wywierać na mnie presję, bo tak jak przed crossem nie myślałam o wyniku końcowym, bo nie wiadomo co się wydarzy na crossie, tak przed skokami wynik zaczynał wyglądać realnie…

W niedzielę, pierwszy przejazd miałam na Timonie, ponieważ starty szły w kolejności odwrotnej od zajmowanych miejsc, z drugiej strony Scotty miał być tym próbnym przejazdem przed Czarkiem na którym byłam wyżej sklasyfikowana. Czasu między startami było na tyle mało, że tata musiał przyprowadzić Czarka w czasie gdy ja startowałam na Timonie, żeby konie przesiodłać bezpośrednio na rozprężalni.

Najważniejszym założeniem było żebym siedziała i czekała do każdej przeszkody, żeby się nie powtórzyło to co było w Jaroszówce. Scotty miał być podstawiony dzięki czemu mógł efektywnie pokonywać wymagające przeszkody. Ogólnie jechało mi się na prawdę bardzo dobrze, wszędzie miałam w miarę kontrolę, a dzięki temu, że dobrze zachowywałam się ciałem Timon mógł kilka razy wyratować mnie z opresji np przy przeszkodzie nr 5, kiedy to zrobilo się na prawdę blisko. Wydaje mi się, że tak bardzo koncentrowałam się na samych przeszkodach, że zapomniałam o czasie…! Co prawda nie czułam, że galopowałam za wolnio, dlatego byłam mega zdziwiona jak usłyszałam, że dostałam 4 pkt za czas!

Z drugiej jednak strony w sumie cieszę się, że dostałam te punkty na Timonie, bo dzięki temu wiedziałam, że muszę trochę szybciej jechać na Czarku, co wcale nie okazało się być trudnym, ponieważ tak jak na rozprężalni w miarę udawało mi się w miarę kontrolować tempo galopu Czarka, tak na skokach, dostał mega speedu więc jedyne co mogłam w tej sytuacji zrobić, to próbować go zwalniać półparadami i ciałem. Dzięki temu finalnie udawało mi się go skrócić w liniach żeby odskok w miarę pasował oprócz ostatniego szeregu kiedy to “witałam się z gąską” i nie miałam już takiej pełnej koncentracji do przeszkody i nie skróciłam go wystarczająco i w pierwszym członie zdarzyła się niestety zrzuteczka…

Osoby które były na 3 i 4 pozycji też zaliczyły zrzutki i dlatego pomimo 4 pkt karnych wciąż pozostałam na 2 miejscu. Przyszedł czas na przejazd zawodnika z Niemiec który zajmował 1 miejsce i w tym momencie emocje sięgnęły zenitu. Na drugiej przeszkodzie już miał zrzutkę co oznaczało, że jakikolwiek następny błąd na przeszkodzie awansował by mnie na pierwsze miejsce. Nic takiego jednak się nie stało. Jeździec ten skupiając się na czystym przejeździe, tak samo jak ja na Timonie, zapomniał o czasie i skończył parkour z wynikiem 11 pkt za czas, plus 4 za zrzutkę. W ten oto sposób udało się nam wspiąć na pierwsze miejsce z Czarkiem a ze Scottym na czwarte.

Jak pewnie sobie wyobrażacie, cała rodzinka i Trener byli bardzo szczęśliwi. Ja byłam w szoku, że już na pierwszej długiej gwiazdce udało nam się osiągnąć taki sukces a przede wszystkim zagrać oba konie do Mistrzostw Europy! Wzruszyłam się gdy zagrano hymn Polski… Zresztą sami zobaczcie tą historię na filmie:

Po zawodach jak zwykle przyszedł czas na bardzo szybkie pakowanie, ponieważ do Sopotu było wciąż ok 10 godz drogi a kończyła się majówka i można się było spodziewać korków. To co nietypowe to to, że tym razem konie pojechały beze mnie, mają teraz tydzień wolnego, żeby się zregenerowały przed kolejnymi wyzwaniami. Ja tymczasem przyjechałam na kilka dni do domu, również żeby się trochę oderwać i odpocząć. Życzę Wam miłego oglądania filmów!