Zimowy trening skokowo-crossowy

Zdecydowanie zgadzam się z ideologią, że jeden dzień ujeżdżenia na zgrupowaniu wystarczy, więc nie mogłam się wręcz doczekać soboty, kiedy to mieliśmy skakać parkur skokowo-crossowy. Zapowiadały się bardzo obiecujące treningi szczególnie, że w porównaniu do poprzedniego zgrupowania w Jaszkowie zrobiliśmy z kucykami ogromne postępy ;)

Jako pierwszego tym razem jeździłam Czarka, z czego w sumie nie wiedziałam czy się cieszyć czy nie. Zwykle wolę przechodzić z mniejszego i łatwiejszego (odnośnie wysiadywania konia) na trudniejszego  ale jak tak mnie ustawiono to nie było nawet nad czym się zastanawiać. W każdym razie jak było ustalone przed wjazdem na halę starałam się trochę kucyka porozprężać szczególnie, że czułam całkiem spore zapasy niewykorzystanej energii. W związku z tym po wjeździe postanowiłam pogalopować trochę więcej przed rozpoczęciem skoków. Na początku zaczęliśmy od pojedynczych przeszkód z kłusa, potem z galopu a następnie przeszliśmy do parkuru. Rozpoczęło się ciekawie, bo już po jednym z pierwszych skoków mało co nie spadłam z powodu małego brykanka (na szczęście zatrzymała mnie ściana :P). W miarę treningu okazało się że Chenaro pomimo rozgrzewki miał trochę za dużo energii, a niestety kiedy tylko to wyczuwałam zaczynał powracać stary nawyk, czyli zaciskania się co jeszcze bardziej nakręcało Czarka… Dodatkowym skutkiem ubocznym było większe usztywnienie zarówno moje jak i konia oraz to, że im bardziej zaciskałam się kolanami tym bardziej mnie wywalało. W związku z tym początkowe parkury były dość słabe technicznie, ale na szczęście z czasem kucyk zaczął się trochę męczyć dzięki czemu mogłam się czuć co raz pewniej tym samym zaczęłam się rozluźniać. Niestety nawet pomimo tego cały czas miałam tendencję do lądowania na szyi szczególnie gdy wyszedł nam jakiś większy skok. Jak to bywa ze mną zawsze muszę przeginać… Tak jak wcześniej amortyzowałam skok zbytnim wywalaniem nóg na łopatki konia (co i tak nie pomagało) tak teraz nastąpiła przeginka w drugą stronę… więc pozostaje tylko jedno- znaleźć optymalną postawę. Oznacza to, że najbliższe treningi skokowe będę musiała poświęcić na pracę nad moją równowagę i oporem nóg w strzemiona, szczególnie na lądowaniu, a także będę musiała zwrócić uwagę na pozycję mojego ciała bo wydaje mi się, że na Czarku jestem zdecydowanie za wysoko nad koniem.

Następna jazdę miałam już po południu. W sumie odnośnie tego treningu nie da się powiedzieć dużo więcej oprócz tego, że zrobiliśmy ogromne postępy :D Na Timim można nareszcie w miarę przyzwoitym stylu przejechać cały parkur (oprócz moich standardowych juniorskich błędów- np. podtoczka na hyrdzie :P), bez zatrzymywania się po każdej przeszkodzie. Ogólnie skakało mi się bardzo dobrze, co prawda mega denerwowało mnie, że również na Scottim nie mam równowagi a przecież jeszcze na ME ją miałam! No ale jako, że nie uda się tego problemu naprawić w ciągu jednej jazdy to nie było sensu się tym jakoś strasznie stresować. Co do Timka naprawdę zaczął skakać bardzo fajnie, prawie cały czas miałam nad nim kontrolę, a do tego dzięki oddawaniu ręki w skoku udało się prawie całkowicie wyeliminować problem przeganaszowywania się. Oczywiście jeszcze musimy popracować nad bardziej skondensowanym i postawionym galopem, ale wszystko w swoim czasie. Na razie trzeba Timkowi dać czas aby przyzwyczaił się do nowego ustawienia, bo jak widać czasami na filmie gdy trochę za mało oddam ręki kucyk potrafi jeszcze szarpnąć głową w skoku. W każdym razie po tak owocnych treningach zarówno ja jak i zapewne trenerzy nie mogliśmy się doczekać następnego dnia zgrupowania :)