MPJ 2016 – ostatnie wyzwanie

Nareszcie przyszedł czas na zmierzenie się z ostatnim, rozstrzygającym zadaniem, czyli skokami. Po raz kolejny nasz konkurs zaczynał się około 15.00, lecz tym razem nie mogliśmy się już wyspać, ponieważ świtem trzeba było się jeszcze przygotować do przeglądu, który na szczęście przeszliśmy bez problemów. Następnie można było wrócić do hotelu na śniadanko, niektórzy pewnie ten czas też częściowo spożytkowali na stresowanie się lecz ja starałam się jeszcze nie myśleć o przyszłym konkursie tylko korzystać z chwil spędzonych z rodzinką, no i oczywiście 3* krosu :)

 

 

 

Czas minął bardzo szybko i zanim się obejrzałam trzeba było się już przygotowywać do startu. Na szczęście w ostatniej chwili organizatorzy zamienili kolejność konkursów mistrzowskich, dzięki czemu jeszcze przed siadaniem w siodło na Czarka mogłam razem z trenerem obejrzeć sobie skoki Młodych Jeźdźców (którym przy okazji jeszcze raz bardzo gratuluję :) ), którzy jednak skakali prawie dokładnie ten sam parkur co my. Ogólnie był on dość wymagający i do tego tak dla odmiany w pełni wymiarowy, lecz mimo faktu, że był to niezwykle ważny parkour cały czas powtarzałam sobie, że ten jak każdy inny co o dziwo bardzo mi pomogło w mniejszym stresowaniu się. Podczas rozprężenia starałam się robić swoją robotę nie myśląc o zbliżającym się parkourze. Czułam, że kucyk tym razem miał trochę mniej siły niż np. podczas ostatniego treningu w Sopocie, co oczywiście było zrozumiałe i raczej się tym nie martwiłam bo znając Czarka na pewno i tak da sobie radę.

Wreszcie lub niestety przyszedł czas na wjazd na plac konkursowy i zmierzenie się z przeszkodami. Na początku stwierdziłam, że jeszcze objadę plac dookoła żeby kucyk mógł się dokładnie przypatrzeć wszystkim dziwnym rzeczom i ludziom na trybunach, a następnie jako, że chciałam już mieć pierwszą, najgorszą przeszkodę za sobą, szybko się ukłoniłam i wystartowałam. Ogólnie jechało mi się całkiem dobrze, kucyk skakał genialnie, większość odskoków mi pasowała tylko w lini 3,4,5 wiedziałam, że coś schrzaniłam bo wychodziło mi jakoś blisko, ale dopiero po zjeździe dowiedziałam się, że wsadziłam tam po jednej fouli więcej. Jak zwykle byłam tak skupiona na przeszkodach, że nie widziałam nic poza nimi, a dodatkowo też nic nie słyszałam oprócz Janka krzyczącego “galopuj!” (właśnie niedawno zauważyłam, że tak jak zwykle nie słyszę nic kompletnie, tak ostatnio wyczuliłam się na głos trenerów co jest czasami bardzo pomocne). Gdy już minęłam szereg 8ab przyszła mi do głowy myśl, że to już tylko ostatnia linia a ja nadal na czysto, ale od razu ją wyrzuciłam bo nie mogłam pozwolić sobie na zbyt wczesne witanie się z gąską. I tak dobrnęłam w końcu do ostatniej przeszkody potem celowniki i na czysto w czasie! :)

Zrobiłam swoja robotę, więc teraz pozostało mi tylko patrzeć co wydarzy się dalej. Następna skakała Wika (od której dzielił mnie 1,1 pkt), a na koniec Julka, od której dzieliło mnie 3,6 punkta, czyli mniej niż jedna zrzutka. Widząc jednak jak dziewczyny sobie radziły i jak świetnie skakały ich konie wiedziałam, że nie ma co liczyć na jakikolwiek błąd. Po prostu wszystkie trzy dałyśmy z siebie wszystko, każda przejechała na czysto więc ostatecznie skończyłam zmagania na trzecim miejscu. Na pewno jestem dumna z naszych przejazdów na krosie, a szczególnie skokach, które wydają mi się moją najsłabszą stroną, ale na szczęście nie Czarka, lecz oczywiście pozostaje niedosyt po ujeżdżeniu, które wiem, że mogliśmy pojechać znacznie lepiej gdyby nie odpały Chenaro. Z drugiej jednak strony mogło się skończyć o wiele gorzej więc należy się cieszyć z tego co się ma i przygotowywać do następnych mistrzostw, żeby wtedy już w Młodych Jeźdźcach pokazać co potrafimy w 100%.

 

 

Tu z rodzinką

A tu z ciocią – właścicielką Chenaro i Scottiego i z tatą

Z trenerami – Jankiem Kamińskim i Piotrem Kulikowskim

 

Po dekoracji przyszedł czas na tradycyjne wrzucanie do przeszkody wodnej, tym razem jednak trochę zmodyfikowanej ponieważ dzięki pomysłowi brata Wiki, najpierw musiałyśmy się wpaść do skrzyni z wodą po lodzie… Walczyłam dzielnie, prawie udało mi się uciec ale niestety jakiś pan wyskoczył zza drzewa i zablokował moją trasę ucieczki…

 

 

 

W porównaniu do lodowatej wody ze skrzyni przeszkoda wodna była prawie jak gorące dżakuzi tylko trochę brudniejsze :P

 

Na koniec jeszcze tylko 9 godzin jazdy do domu, nocna obiado-kolacja w KFC i wreszcie około 4.00 rano do łóżka, a potem trzy dni prawdziwych wakacji w gronie rodzinki, u której ostatnio byłam na Wielkanoc :)

Tak długo czekało się na te Mistrzostwa, tyle treningów, przemyśleń, a tu kilka chwil i już minęły.

Na koniec chciałabym jeszcze podziękować Wam wszystkim wsparcie i trzymanie kciuków :) Andreasowi Dibowskiemu, Piotrowi Kulikowskiemu i Gosi Pawłowskiej za wszystkie rady, wskazówki i pomoc w przygotowaniu się do tych Mistrzostw, no i oczywiście Jankowi Kamińskiemu, który dodatkowo wsparł mnie i w ogóle wytrzymał ze mną w tych decydujących momentach! ;D Rodzinie za wsparcie, a w szczególności Tacie za ogromnie przydatną pomoc, Cioci za sponsorowanie mnie i umożliwienie stratowania na tak wspaniałych koniach oraz Mamie za to, że zawsze była ze mną i mogłam na nią liczyć w dobrych, a zwłaszcza w tych złych chwilach… :* No i oczywiście chcę ogromnie pogratulować naszym nowym mistrzyniom Wice i Julce za genialne występy, oby tak dalej dziewczyny!