Podwójnie pierwszy raz

Zawody w Strzegomiu były dla mnie podwójnie pierwszą próbą: pierwsze zawody wkkw w tym sezonie, oraz pierwsze wkkw na Chenaro. Znając już zakończenie tych zawodów (które raczej zaliczam do pozytywnych), nie uda mi się w pełni odtworzyć emocji jakie towarzyszyły mi podczas pierwszych dwóch konkurencji.
Pierwszy dzień zawodów rozpoczął się dość wcześnie, ponieważ wszystkie trzy klasy (L, P, 1*) zaczynały się równocześnie o 8 rano. W związku z tym powstało lekkie zamieszanie dotyczące kolejności startów na Timim i Czarku. Zależało nam żebym na Scottim jechała jak najpóźniej, ponieważ dzięki temu miałabym dłuższą przerwę pomiędzy końmi. Udało się pozyskać dokładnie 45 min między jednym a drugim koniem.
Około godziny 9.35 wyjechałam na Czarku w stronę czworoboków. W związku z trzema konkursami rozgrywanymi jednocześnie, na rozprężalni kwarcowej mogło być po trzech zawodników z każdej klasy, tak więc reszta mogła się rozgrzewać po drugiej stronie ulicy, na trawie.

Podczas tych zawodów szczególnie dało się odczuć jak bardzo jesteśmy z Czarkiem do siebie podobni. Niestety w tym kontekście nie jest to zbyt dobrą rzeczą, gdyż w sytuacjach stresowych wzajemnie się nakręcamy. Po pierwsze oboje mamy tendencje do spinania się przez co wzajemnie się nakręcamy, a po drugie obydwoje jesteśmy dość uparci, szczególnie jeżeli ktoś czegoś od nas egzekwuje w za mocny sposób. Tą drugą cechę szczególnie mocno widać gdy ja jestem trochę zdenerwowana, bo np. kucyk zaczyna mi brykać, albo zwiewa nie wiadomo dlaczego i wtedy zaczynam używać mocniejszych pomocy, a gdy nie działają- jeszcze mocniejszych… Tymczasem Chenaro im mocniej ja działam tym bardziej on się zapiera i zaczyna buntować… W każdym razie przed czworobokiem niestety zaistniała taka sytuacja w pewnym stopniu. Po wjechaniu na kwarc byłam dość mocno zestresowana i w sumie przez to średnio mogłam się skupić na robocie, nawet pomimo ciągłego powtarzania sobie w myślach „Spokojnie, rozluźnij się” itp. W końcu moje wewnętrzne nieogarnięcie przerwała komenda „Na czworobok!”, tak więc czy chciałam czy nie trzeba było się wziąć w garść.

Ogólnie o przejeździe mogę powiedzieć tylko tyle, że oprócz tych złych momentów, czworobok był całkiem spoko. Jak sami zobaczycie na filmie, nie wykonałam prawie żadnego z kluczowych ruchów, w tym dodania w kłusie i kontrgalopów. Zapewne częściowo (albo więcej :P) Czarek był spięty przeze mnie, co objawiało się częstym odskakiwaniem od koni. Akurat się tak niefortunnie złożyło że czworobok L i P były ustawione prawie ściana w ścianę, tak więc jak się penie domyślacie Chenaro podczas przejazdu odskakiwał mi od konia na drugim czworoboku. Skutkowało to zarówno tym, że niektóre ruchy były nie do wykonania, jak i oddziaływały również na mnie- robiłam się coraz bardziej spięta. A gdy wszystko się skumulowały, to wyszła wersja czworoboku combo, czyli zamiast kontrgalopów zrobiliśmy kombinację przejść, zagalopowań, zmian nóg i kłusów dodanych…

Teraz mogę się z tego śmiać, ale wtedy byłam mocno zrozpaczona i wcale nie dlatego, że nie miałabym wysokiego miejsca, tylko na serio martwiłam się czy w ogóle uzyskam wynik kwalifikacyjny, czyli poniżej 75 punktów karnych w ujeżdżeniu…

W każdym razie znów trzeba było się ogarnąć ponieważ przecież czekał jeszcze na mnie przejazd na Timonie.

Pomimo tego, że Scotty jest bardziej wymagającym koniem do jazdy niż Chenaro, miałam odnośnie przejazdy na nim mniej obaw. Jedyne co dodatkowo mnie niepokoiło to nowy program ujeżdżeniowy, który FEI wprowadziło w 2015, który niby znałam, ale przed zawodami nie udało mi się go w całości przejechać ani razu. Tego przejazdu zdecydowanie nie zaliczam do najbardziej udanych, chociaż i tak jestem z siebie zadowolona, że udało mi się ta tyle ogarnąć psychicznie, żeby czworobok wyglądał jeszcze jako tako.

Niektórych elementów programu w ogólnie nie ogarnęłam, na przykład żucia z ręki na serpentynie. Byłam w tak zwanym szale. Co ciekawe jednak przytrafiło mi się zapomnienie czworoboku (dlatego przejście do stępa po serpentynie wyszło za literką), ale wydaje mi się, że ta chwila paniki trochę mnie otrzeźwiła dzięki czemu galopy wyszły już całkiem ok (Timi nie zmienił nogi w kontrgalopach- sukces!).

Co do skoków na Timsonie, niestety akurat wtedy dopadło nas oberwanie chmury. Na samej rozprężalni skoki nie szły mi zbyt dobrze, mianowicie byłam w trakcie ogarniania zasady „czekaj, siedź do tyłu, czekaj!”( niby proste, a takie trudne). Tak więc kilka razy kucyk się poobijał o przeszkódki.

Na samym parkurze miałam dwie zrzutki, obydwie ponieważ nie wystarczająco czekałam (na dwójce to wręcz odwrotnie :P). Zdecydowanie nie ułatwiały warunki pogodowe, ponieważ przez deszcze miałam całe wodze i rękawiczki mokre, więc zamiast w zakrętach myśleć o dobrym galopie skupiałam się na zbieraniu wodzy.  Ogólnie myślę, że jak na pierwszy parkur na Scottym od ponad pół roku, można ten przejazd uznać za udany, aczkolwiek dużo zawdzięczam samemu Timonkowi który naprawdę starał się nie dotykać drągów.

Na deser po króciutkiej przerwie przyszedł czas na parkur P-tkowy na Czarku.

Akurat o wynik byłam całkiem spokojna, zdecydowanie bardziej musiałam się skupić na tym, żeby nie spaść podczas skoków.  Ogólnie jechało mi się prawie bezproblemowo, aczkolwiek tym razem bardzo mocno dało mi się odczuć jak wielkie znaczenie dla Czarka ma moje ustawienie ciała. Niestety na filmie tego nie widać, ale po 8 przeszkodzie na zakręcie w prawo na początku byłam lekko poza równowagą- biodra uciekły mi na zewnątrz. W tamtym momencie kucyk zaczął szybciej galopować, tak jak to robił wcześniej, a gdy skorygowałam moje ciało on momentalnie zaczął normalnie galopować. Podobnie było przed ostatnia przeszkodą- gdy byłam w półsiadzie kucyk galopował równo, a w momencie jak przysiadłam mocniej w siodło od razu przyśpieszył (dwie ostatnie fule przez 10-tką).

W ten sposób kroczek po kroczku, spostrzeżenie po spostrzeżeniu może kiedyś dojdziemy do czegoś zwanego zgraniem. Podsumowanie zawodów to “od rozpaczy po zadowolenie”. Szczególnie, że okazało się że na Czarku otrzymałam tylko 61 punktów karnych – uznaję to za prezent urodzinowy! Po sobocie mogłam się wreszcie skupić na wyczekiwanym krosie… ale to w następnym wpisie. Powiem tylko, że tak na dobitkę po startach poszłam jeszcze 6 razy pod rząd trasę krosu obu klas… (czyli razem 13,5 km na nogach…)