Dwa razy cross w Strzegomiu

Chyba mam jakiś talent, nie odnośnie samych upadków (chociaż ostatnio mega często mi się zdarzają), ale do zlatywania tuż przed startem (to już chyba 4 taki przypadek).  Nie wiem czy kiedyś tego doświadczyliście, ale naprawdę upadki przed startem pomagają. Dosłownie czuje się to tak, jakby się spuściło powietrze z balonu, który mógłby za chwilę wybuchnąć. Oznacza to, że wsiadając na konia byłam bardziej rozluźniona, dzięki czemu lepiej siedziałam i o wiele lepiej mi się jeździło. Szkoda tylko, że kamizelka powietrzna jest już w tym przypadku nieprzydatna i kros musiałam jechać tylko w zwykłej kamizelce skokowej…

Co do samego crossu ogólnie jechało mi się bardzo fajnie. Kucyk się dobrze prowadził, skakał wszystko prawie bez zawahania (musiałam go mocniej przytrzymać przy pierwszej beczce), a z czego jestem bardzo zadowolona- nie wywalało mnie (no może na jednej przeszkodzie :P). Co ważne w początkowej części trasy trzeba Czarka szczególnie mocno dojeżdżać i dawać jasne sygnały dokąd ma jechać. Tak jak na przykład Sojuz gdy się go jakby zostawi to on galopuje sam z siebie pewnie do przodu, tymczasem Charek w takiej sytuacji zaczyna robić wielkie oczy, rozglądać się dookoła (w ten sposób dostrzegając różne straszne rzeczy), za to jeżeli się go prowadzi pewnie na pomocach jest zupełnie bezproblemowy (szczególnie po jakiejś 4 przeszkodzie, kiedy to się już trochę wkręci). Co fajne kucyk cały czas pozostaje bardzo czujny na pomoce jeźdźca, dzięki czemu można na nim łatwo robić małe zakręty, skracać i dodawać. Tak więc po tym crosie byłam mega zadowolona zarówno z konia jak i ze mnie, ale nie można było popadać w euforię, bo to przecież jeszcze nie koniec…

Główne założenie odnośnie przejazdu na Timim było: nie martwić się o czas, miałam galopować takim tempem żebym miała kontrolę, a skupić się na przeszkodach. I tak właśnie starałam się zrobić. Ogólnie Timon skakał wszystko bez większego problemu (jedyne zawahanie zdarzyło mu się przy hyrdzie na górce, ale możliwe, że za późno zaczęłam jechać go w przód przed skokiem- niestety ta przeszkoda się nie nagrała).

 

Timon atakował prawie każdą przeszkodę a moim zadaniam był tylko czekać. Co do kontroli- nad tempem była całkowita i w sumie mogłabym jechać trochę szybciej, gdyby nie to, że przez przeganaszowywanie Timona kontrola skręcalności była trochę gorsza (co szczególnie widać na dwóch hyrdach po łuku gdy mało co nie trafiłam w tą drugą). Wiem, że gdy Timon tak robi oznacza to że za mocno trzymam za prawa wodzę, jednak głównym problemem jest sposób w jaki mam mu tą głowę podnieść (aktualnie im bardziej próbuję tym bardziej Timi ją opuszcza). Z tego powodu, a także ponieważ wydawało mi się, że trochę latałam w siodle, nie byłam już tak zadowolona z tego przejazdu, chociaż z drugiej strony bardzo się cieszyłam ze zdobytych gwazdkowych kwalifikacji oraz z tego, że Scotty mega się starał podczas tego krosu (poza tym po obejrzeniu filmu uznałam, że wcale nie wyglądało to tak źle :D).

Następnie po przerwie na nagrodę dla kucyków oraz żarełko wyruszyliśmy w długą podróż do Sopotu, by zajechać tam koło 12 rozpakować konie, pozawijać nogi…… i wreszcie iść spać ok godziny 3 rano…

Teraz w planach treningi przed Jaroszówką (11-12.04.15), rozdzielone króciutką przerwą na wizytę w domu na święta.